Visita de Antón Riveiro Coello

Antón Riveiro Coello tivo a ben visitarnos, invitado polo Departamento de Lingua Galega, este luns 15 de decembro ás 12:30 para falarnos ao alumnado de 1º de bacharelato e ao profesorado que asistimos sobre As rulas de Bakunin. Foi un auténtico luxo para o instituto contar coa súa presenza. 

O autor, que se declarou tímido, repasou nun ton baixiño e monocorde, algúns episodios fundamentais da súa biografía que o levaron á converterse en escritor. Falounos do Xinzo de Limia dos anos 70; de como encontrou refuxio na guitarra e nas palabras durante a adolescencia; da capacidade para narrar como unha capacidade útil para levar unha carreira de Dereito, pola que non se apaixonou, e como principal recurso para seducir á que hoxe é a súa muller e apoio fundamental na súa angueira creativa.

 Logo pasou a falar das Rulas e tratou os temas que, despois de 14 anos e catro edicións, sonlle máis suscitados nos encontros nos que participa: o carácter simbólico do título (a liberdade, a emigración e o cariño da palabra “rulas”); de onde xurdiu a novela e o deseño do personaxe do Lambeconas; de onde xurdiu a idea do recitado dun libro; como se documentou e como tratou os personaxes inspirados nunha mestura de persoas reais. Contou, en fin, anécdotas dos encontros co lectorado. Tamén confesou que non consideraba As rulas de Bakunin a súa mellor novela. Non obstante levounos polos lugares máis emblemáticos da súa historia por medio dunha presentación de fotos de Vilaboa e Celas, nos arredores da Coruña.

No remate algunhas alumnas e alumnos preguntáronlle cuestións sobre a novela. “Son moi boas preguntas, difíciles e pensadas”, comentou admirado, e respondeunas sen alarde nin excesivas explicacións, mantendo intactas así as interrogantes que provoca un gran libro.

Lorena Pérez Torrón ( Profesora de Lingua Galega e Literatura).

Encontro con yashmina shawki. Por unhas olivas.

O pasado 12 de abril, visitou a nosa biblioteca a polifacética historiadora galega de orixe kurda, Yashmina Shawki. A charla estivo dirixida fundamentalmente ao alumnado de antropoloxía e ética e historia. Parte do alumnado tivera ocasión de coñecer o seu libro "Fundación Libélula". 

Ofreceunos unha visión histórica dun tema traballado previamente nas clases, o conflito entre Israel e Palestina, de aí o título da conferencia, "Por unas aceitunas". Pero mellor, para saber como transcorreu a xornada, podedes ler esta ampla recensión que nos fixo Carmen Pérez Varcárcel, alumna de 2º bach. 

Unha mañán con Núria Pradas

O día 15 de marzo visitounos Núria Pradas, autora de “Heka, un viaje mágico a Egipto”e “Raidho, un viaje con vikingos”, novelas lidas polo alumnado de 1º e 2º de ESO.
Na exposición que a escritora fixo sobre Heka… contounos as motivacións que lle levaran a elexir un fondo histórico para este relato. Dado o seu interese pola cultura exipcia, matriculárase nun curso no Museo Exipcio de Barcelona que lle deu pé a elexir o tema da maxia ( heka ) para a historia de Víctor e Tutmosis.
Respecto a súa profesión, díxonos que estudara filoloxía catalana, e fora docente durante moitos anos, ó que interesou ós nenos e nenas por este oficio, traballo ao que a autora lle dedica todo o seu tempo na actualidade. De aí xurdiu a curiosidade de cómo se chega a ser escritora: lendo moito, investigando en múltiples fontes, recopilando os datos máis interesantes, redactando o argumento con paciencia, e sobre todo, corrixindo, corrixindo e corrixindo… pois un libro lévalle escribilo entre oito meses e un ano. E xa ten escritos uns corenta. Tamén nos falou dos personaxes que eran reais e cales imaxinados.
Sobre o final da historia, deunos unha explicación que nos interesaba moito a todos, profesorado e alumnado, pois nos parecera un final un pouco drástico e non demasiado claro. Contounos, entón, a razón deste ”continuarä…”: Heka forma parte dunha triloxía ( tamén Raidho ) na que poderemos entender por que Víctor, o protagonista, non volveu a casa e viviu novas aventuras noutras épocas e civilizacións, motivación máis que suficiente para que xa decidisemos ler no terceiro trimestre a historia vikinga vivida por Víctor na segunda novela..
Comentáronse, recordando situacións apreciadas no relato, os roles sociais desempeñados polas mulleres en Exipto que, con distintos ollos valoraba Víctor con respecto a Tutmosis, dado que as súas vidas estaban separadas no tempo uns dous mil anos...
Verificounos a autora, tamén, que os títulos de cada capítulo eran auténticos xeroglíficos traducidos. Estas e outras curiosidades animaron o coloquio, rematando as tres sesións coa decisión tomada entre todos de seguir lendo os libros de Núria Pradas.

Rematou asinando moreas de exemplares.

Crónica de Nones

Begoña Oro

O mércores día 29 visitounos a autora Begoña Oro. Tivo un encontro co alumnado de terceiro de ESO. O acto estivo organizado polas profesoras de lingua e literatura, Pili e Laura, que previamente traballaran nas aulas o libro "Pomelo y limón", gañador do premio Gran Angular. A obra, que gusta máis ás mozas que aos mozos, chamou a atención de parte do alumnado pola posibilidae que ofrece de interactuar cos blogs dos personaxes. Begoña Oro fixo unha exposición moi amena das posibilidades que ofrece o mundo editorial para a difusión do libro, e foi mostrando distintos formatos (papel con distintas portadas, readers, ipad...) para o mesmo libro e ilustrouno con continuos cambios de vestiario. Tamén charlou co alumnado sobre os blogs dos personaxes e as historias de amor, que ela pretende que sexan frescas (de aí o título) e nada empalagosas. Agradecemos a Begoña o esforzo de vir dende Zaragoza e compartir con nos esta sesión das que crean afición.

E o día 15, atención alumnado de primeiro ciclo, visitaranos Núria Pradas; e pouco despois Anxo Fariña. Á volta de vacacións visitaranos Miguel Anxo Fernández. Preparade ben os libros.

Vanakkam. Benvidas. Con Salma na biblioteca.

O xoves 2 de xuño, nunha sesión co alumnado de antropoloxía e noutra cos de ética de 4º, visitounos a escritora de Támil Nadu (India) Salma. María Reimóndez acompañouna e fixo de intérprete. O alumnado preparara nas clases algúns poemas do libro Benvidas, unha selección de poemas de distintas autoras e co patricinio da ONG Implicad@s no Desenvolvemento, poemario no que tamén participa Salma. Falounos Salma das dificultades de ser feminista na India, e aínda máis, de ser musulmá e escritora feminista. Contounos como pasou de ter que escribir a escondidas da súa propia familia ata ocupar un carg o político (directora xeral de asuntos sociais do seu estado, o que aquí sería equivalente a ministra) nunha rexión que case duplica en habitantes a España, tendo que soportar ataques por tratar abertamente a sexualidade feminina nas súas obras. As preguntas do alumnado non xiraron arredor das cousas típicas que poderían preguntar ante unha escritora procedente dun lugar tan afastado física e culturalmente, antes ben interesáronse polas circunstancias sociais, pola educación, pola influencia da relixión, polos avances na mellora da situación da muller…

Xosé Monteagudo na biblioteca

Esta é a crónica que nos fixo Fonso sobre a sesión:
O pasado 29 de abril, sexta feira, visitou a nosa biblioteca o escritor morañés Xosé Monteagudo para nos falar da súa última novela Un tipo listo, que recibiu o premio García Barros 2009 e está publicada por Galaxia.
Comezou a charla ás 12.30 coa asistencia duns cincuenta alumnos de 1º de Bacharelato e algúns profesores. Dous alumnos, Yeray e Martina, fixeron unha brillante e breve presentación. Xosé Monteagudo, pouco acostumado aínda a lidar nestes sarillos, principiou a súa intervención dicindo que a súa carreira de escritor comezou hai poucos anos, uns dez, e que investía unha media de tres anos en cada novela. Fixo un rápido repaso á súa produción e uns quince minutos despois abriu a quenda de preguntas.
O alumnado seguiu con moito interese as palabras do autor e fixo preguntas durante máis dunha hora. Como escolle os nomes dos personaxes? Como decide o título do libro? Por que este libro se titula Un tipo listo? Por que todos os capítulos comezan por un concepto económico? É difícil pórse na pel dos personaxes antipáticos? Foi divertido crear a trama da brasileira Mireia da Costa? Escribir é un traballo ou un pasatempo? Comeza a escribir sabendo como se vai desenvolver a acción ou, a medida que vai escribindo, van xurdindo novos aspectos? Que escritores admiras?(...)
Xosé Monteagudo comentou, entre outras cousas, que escolleu ese título pola súa ambigüidade: un tipo listo, en sentido irónico, pode ser calquera dos tres protagonistas principais. Di que, para el, escribir non é un pasatempo, é un traballo, pois todos os días e de forma sistemática e disciplinada, escribe polo menos tres ou catro follas. Asegura que non cre na inspiración, aínda que neste libro tivo algo parecido a iso cando escribiu un dos capítulos, "era coma se mo ditasen". Ademais, cando escribe unha novela o único que sabe é o tema e cara a onde quere levar os acontecementos. Mais, as tramas ou accións intermedias son tamén unha sorpresa para el, pois a propia novela e os personaxes obrigan a tomar determinados camiños. Finalmente, os autores dos que máis gusta son os grandes escritores sudamenricanos como Borges ou Cortázar, o estadounidense Paul Auster (máis nos seus primeiros libros) e o xaponés Haruki Murakami, entre moitos outros.
A iso das dúas da tarde, con catro ou cinco mans levantadas, tivemos que cortar as preguntas para que o autor asinase os libros ao alumnado. Aínda se alongou un pouco máis o debate, agora xa de xeito menos formal.
En resumo, Xosé Monteagudo cativounos, antes de coñecelo persoalmente, pola súa gran novela sobre a corrupción económica e inmobiliaria que narra Un tipo listo e logo, na súa charla, pola súa sinxeleza, cercanía e boa onda que demostrou con todos.
Moitas grazas, Xosé.

Xabier Docampo cos clubs de lectura

Sesión extraordinaria dos rapaces e rapazas do club de lectura, poñendo un broche dourado ao que ían ser dúas semanas de actos sobre o libro ilustrado e se convertiron en tres por petición popular. Falou Xabier Docampo dos libros Cando petan na porta pola noite e O pazo baleiro, pero ante todo falou de literatura e de lectura. Para el, e para nós, non hai camiño de formación máis libre e máis democrático que a lectura, que contén todos os modelos que nos ensinan a comprender o mundo cada vez mellor. Tal vez a lectura non nos faga máis listos, pero cada libro que perdemos fainos perder a oportunidade de selo. A lectura é polo tanto un camiño de busca persoal, onde podemos atopar aquilo que di de nós. Convértese nun dos actos de rebeldía máis grandes que se poden facer hoxe en día. Parafraseu Xabier a Woody Allen para afirmar que somos o resultado das decisións que tomamos ao longo da vida, e seguiu a mesma liña argumental cando no turno de preguntas dixo que os seus libros non eran de medo, senón de misterio, sobre a incapacidade do ser humano de chegar ao coñecemento total.
Polo prolongado do turno de preguntas e do coloquio podemos asegurar que calou fondo o autor no alumnado, ao que desta vez si que felicitamos pola súa participación e receptividade. Ao final vai ser certo iso de que a lectura nos fai máis libres e democráticos. Agradecémoslle profundamente a Xabier ese coloquio amistoso co alumnado ao que deixou con ganas de ler aínda máis.

Con Mario Pereira na biblioteca

Hoxe estivo co alumnado de 1º ESO Mario Pereira, para falarnos do libro Contos para Manuela, que tiñan ben preparado nas clases de galego. O amigo Mario axiña conectou con eles e falounos de como algúns acontecementos que lle ocorreron a el deron pé a creación dun conto. Explicounos algunhas experiencias vitais que aparecen reflectidas neles. Pero cecais foi máis interesante o amplísimo turno de preguntas, no que houbo unha gran participación. Algúns tamén trouxeron escritos finais alternativos para os contos e léronos en público, cousa que ao autor lle agradou moito e correspondeu lendo o principio dun conto inédito, facendolle as ganas ao ouditorio, que espera a saída á luz da versión completa. Despois dunha agradabilísima hora e media houbo que parar para que Mario puidese asinar a chea de exemplares que traían. Agradecemos a este amigo lector-autor a súa presenza, agardando que remate ese conto que seguro leremos con atención.

1º ESO con Breogán Riveiro

Onte tivemos unha amena sesión con Breogán Riveiro na biblioteca. Veu conversar co alumnado de 1º sobre o libro Tonecho de Rebordechao. O autor botou man da súa experiencia no mundo audiovisual para enganchar á xente nova, contando dun xeito moi expresivo historias a partir das que podía nacer unha novela. Animounos a botar man desas historias que poden contar os pais ou os avós para sacar o escritor/a que cadaquén leva dentro. Sorprendeunos sendo el o que preguntou (case sempre o pregunta alguén desde o auditorio) se alguén lle podía dicir por que era escritor, facendo que saísen unhas cuantas respostas ata dar coa que el consideraba correcta: a necesidade humana de comunicarnos cos demais.

Tamén falou de Tonecho, pero isto foi sempre a partir das preguntas que lle ían facendo, e respostou con claridade a todas, e incluso algunha rapaza descubriu un pequeno "erro de raccord" no libro do que o autor saíu airoso (non imos desvelalo para que os futuros lectores/as anden atentos) Despois dunha hora que pasou voando, o autor asinou exemplares da obra. Temos que engadir que se notou a presenza de mozas e mozos do club de lectura de 1º, sobre todo nas intervencións e no pequeno debate sobre o lobishome, algo do que desde a biblioteca agradecemos porque vemos que esta xente do club non lle ten medo a conversar.

Grazas Breogán por estar con nós e por ese Tonecho de Rebordechao que tanto gustou.

Riveiro Coello na biblioteca

O mércores 28 estivo con nós Antón Riveiro Coello para falar co alumnado de 1º BACH da súa novela As rulas de Bakunin. Comezou contándonos a súa relación coa lectura dende a infancia e como a partir de aí comezou a súa carreira como escritor. A continuación, a través dunha presentación de diapositivas, fíxonos un percorrido polos lugares nos que transcorre a novela, da que dixo que non a consideraba a súa mellor obra, pero que lle ten un cariño especial porque é a que lle está a permitir ir aos centros educativos e falar dela co alumnado.

Explicou como escolleu o título: porque a palabra rula, ademais de ser un paxaro migratorio que simboliza a liberdade, tamén ten un valor afectivo, e a novela é unha historia de amor, aínda que co trasfondo dunha guerra civil chea de anécdotas, onde hai lugar incluso para personaxes escatolóxicos. Segundo o autor, estes personaxes xorden da dura realidade na que lles tocou vivir, e el mesmo ten certo temor a que a sociedade non os acepte.

Ante a dúbida suscitada entre o alumnado polo comportamento dalgúns personaxes, o autor concluíu que non podemos saber como actuariamos nós ante determinadas circunstancias históricas, pero si que temos que ter claro como nos gustaría ser.

Unha hora que nos soubo a ben pouco e esperamos contar con Antón para futuras ocasións, pois pareceunos interesante e amena a súa maneira de explicar a novela, ademais da boa conexión co alumnado.

Día do libro con Miguel Vázquez Freire

Celebramos o Día do Libro con outra visita dun escritor. Desta vez, Miguel Vázquez Freire, o venres 23 de abril.
O autor, que fora profesor de Filosofía no noso instituto alá pola década dos noventa, achegouse agora para compartir cos rapaces e rapazas de 4º da ESO e do club de lectura as inquedanzas que a eles lles puidera suscitar a obra Anxos en tempos de chuvia, onde se plantean temas como a aceptación da morte de alguén querido, as ideas preconcibidas que poidamos ter acerca de algo ou de alguén, a relixión, a filosofía…
O autor planteou a visita como un achegamento ao alumnado. E entón, xa desde o comezo, Vázquez Freire optou por animalos a que lle preguntasen as súas dúbidas, as súas curiosidades,… E os rapaces e rapazas así o fixeron. E preguntaron polos lugares nos que se ambientara (lembremos que a obra está ubicada en Vigo e, en gran parte, no barrio de Coia, o noso), se os personaxes eran reais, o porqué do narrador en segunda persoa, se había diferenzas entre a xuventude actual e a da novela, pola súa decisión de ser escritor…
A verdade é que foi un rato ben interesante. E que nos anima a seguir achegando aos autores e a súa obra cos rapaces porque, adentrándonos nas entrañas da obra literaria, agardamos atrapar os lectores no gusto pola literatura

Mil grazas a que colabora con nós.

As razóns de Francisco Castro

Escribir para soñar. Soñar con cambiar o mundo. Estas son, en palabras do autor, que nos visita por segunda vez este curso, os auténticos motivos que o moven a escribir e ben podería ser o título xénerico das dúas sesións que compartimos onte con Francisco Castro. Na primeira delas falou cos rapaces e rapazas do club de lectura de 1º ESO e cun grupo de 2º ESO sobre os libros Chamádeme Simbad e Un bosque cheo de faias. Falou da literatura como reflexo da realidade que vive e dun mesmo, que ten a posibilidade de loitar contra as inxustizas, neste caso abordando problemas que nos tocan de cheo, ben sexa a violencia neonazi ou os problemas cotiás que xurden cando nos facemos maiores. As rapazas e rapaces do club de lectura mostráronse moi activos no turno de preguntas, cousa que o autor agradeceu, e ao final asinou exemplares de Chamádeme Simbad. Preguntado sobre a escolla do nome de Simbad para o protagonista, Castro respostou que Simbad representa a aventura, e que todos os seus libros están protagonizados por Simbad, aínda que esta foi a primeira vez que lle puxo ese nome
Na segunda sesión, Francisco Castro falou cos rapaces e rapazas de bacharelato, que asistiran tamén á sesión anterior, do oficio de escritor.
Lembrou que o o ser humano precisa cuestionarse cousas, que a literatura, como a filosofía ou como a antropoloxía, desde ópticas diferentes, tamén se plantean. Pero a literatura, a diferenza delas, crea mundos novos, e entón o escritor convértese, ao xeito huidobriano, nun pequeno deus: é o creador total porque agora o mundo se transforma no que el quere que sexa.
Para el, a literatura vén satisfacer necesidades do ser humano como sentir emocións (pracer, terror, amor…), comunicar, vivir vidas diferentes, entender o mundo, atopar respostas… Porque a literatura, se presenta unha historia ben contada, fascina. A beleza que pode transmitir un verso, a condensación expresiva dun poema, os mundos que se esconden nunha narración son sensacións que producen pracer e que nos fan soñar. Porque, como dicía Cunqueiro, “o ser humano precisa, como beber auga, beber soños”.

Francisco Castro: un escritor con alma de rockeiro.

Francisco Castro visitou a biblioteca do noso centro o pasado 24 de febreiro nunha xuntanza co alumnado de 2º e 3º de ESO sobre o seu libro Un bosque cheo de faias. Diante duns 90 estudantes e algúns profesores o autor falou arredor de dúas horas e comezou facendo un pequeno repaso á súa obra editada, que se iniciou aló polo ano 1991. Daquela tiña a ilusión de ser um rockeiro de guedellas longas e cancións de éxito, mais non puido ser e decidiu desenvolver o seu talento no eido da literatura.

Dedicou tamén unhas palabras ao traballo de escribir e afirmou que precisa dunha disciplina férrea e uns hábitos constantes. Asegurou que el, todos os días, se ergue da cama ás 5 da mañá, cando todo está silandeiro, para poder concentrarse e escribir en mellores condicións.

Un bosque cheo de faias trata o tema da xenofobia e o racismo. Un grupo neonazi está a facer das súas na cidade: pintadas, agresións ao diferente… Un día volven a súa ira contra Nelson, un inmigrante de 15 anos, e seu pai, médico do hospital. Os amigos de Nelson comezan unha serie de pescudas para descubrir os responsábeis que os levará a unha situación límite. A amizade, a intriga, as desconfianzas e malentendidos entre os rapaces, a falta de comunicación entre pais e fillos conforman outros aspectos salientábeis da obra.

O autor, nun ton distendido e ameno, desenvolveu diferentes cuestións relacionadas co tema. Chamou a atención sobre o perigo de elixir democraticamente a persoa equivocada, como aconteceu na Alemaña dos anos 30, cando Adolf Hitler gañou as eleccións. As sociedades democraticas deben estar ben informadas para decidir. Tamén afirmou que o que entendemos por racismo só se dá cando os diferentes son pobres. Ninguén é racista cun xogador negro da NBA, por exemplo.

Tamén comentou os Xogos Olímpicos de Berlín, en 1936, con Hitler como anfitrión. Nestes xogos todo estaba disposto para demostrar a superioridade da raza aria (como dicían os nazis). Pero un home negro de EE.UU. chamado Jesse Owens, que se preparaba correndo todos os días de casa ao traballo (nunha gasolineira) e do traballo a casa, gañou en todas as probas nas que participou. Hitler non quixo felicitalo por este éxito. Por moito que algúns se esforcen en buscar diferenzas, os humanos somos todos xeneticamente idénticos.

Explicou ao alumnado que as discriminacións poden tomar diferentes fasquías. Relacionou o tema co asunto da situación actual do galego, pois aínda hai persoas que ven sorprendente que os rapaces pequenos se expresen na nosa lingua. Cun ton irónico e divertido ridiculizou con éxito a situación: “Ai, fálaslle galego ao rapaz! E entende? Non, señora. Mándoo polas noites a unha academia”.

O alumnado participou activamente na quenda de preguntas. O autor tivo que responder durante unha hora unha chea cuestións, o que demostra o interese que espertou a novela entre os estudantes.

Rematou a sesión cun gran aplauso e unha multitudinaria sinatura de exemplares.

Francisco voltará en abril, para falar cos rapaces e rapazas do club de lectura do seu libro Chamádeme Simbad

Crónica de Fonso

Visitounos Rosa Aneiros

Visitounos o mércores 27 Rosa Aneiros, e foron os alumnos e alumnas de 4º de ESO e do club de lectura os que puideron asistir a unha charla fresca, distendida e amena que nos deu a xornalista.

Lembroulles aos rapaces que o oficio de escritora nace do traballo (como case todo, por outra parte), sumado a unhas doses de aptitudes, claro está. E que unha obra nace en moitos casos froito da casualidade: unha noticia de prensa, unha foto, un encontro casual, unha viaxe (coma a súa á Marinha Grande e da que saíu Resistencia, a obra que leron os nosos alumnos). Desta viaxe, contounos a autora, saíu curiosamente a idea da obra: Unha visita ao cárcere de Peniche (hoxe convertido en museo) e o encontro co horror, o de Dinís Miranda, un preso da época da ditadura salazarista, que non pode enviar uns contos ás súas fillas porque a policía pensa que poden esconder mensaxes secretas.

Comparou a creación dunha novela cunha árbore porque esta acolle moitas ponlas, que se abren en moitas direccións, que recollen moitas historias. E que estas historias deixan de ser súas para pasar a ser dos lectores. Lembraba a narradora a historia dunha rapaza que lle dicía que odiaba un personaxe dunha novela súa porque levaba o nome da moza que lle roubara o noivo... Logo, a obra xa collera vida propia, xa era máis que o que a novelista imaxinara.

Tamén comparou o seu labor de xornalista co de narradora e concluíu que era máis “informativo” este último, malia parecer unha contradicción. E lembrounos unha viaxe como xornalista ao Sáhara e que, como reporteira, “só” contaba o que vía a ollada da xornalista; pero que desa viaxe saíron historias literarias e entón contaba, a través da ollada dun saharaui, máis sentimentos, máis emocións, máis vivencias… que as da mirada obxectiva do forasteiro. E que iso é o que lle dá un especial valor á obra literaria: a transmisión dos sentimentos máis íntimos do ser humano.

E seguiu falando e falando, ata completar, coas preguntas dos rapaces, case dúas horas, que pasaron rápidas. Porque dixo cousas interesantes. Pero tamén porque foi próxima, cordial, afable, sinxela… e os rapaces e rapazas agradecéronllo. E nós tamén.

Como facemos sempre que nos visita un autor/a, preparamos unha guía que repartimos entre o alumnado

Podedes ler tamén a crónica que fai Marta no blog do club de lectura.

Preparación da visita de Alfonso Armada

Unha das actividades propostas pola biblioteca para o desenvolvemento do proxecto lector foi o traballo na aula con temas de actualidade, lendo na prensa, comentando, buscando información...

Neste marco, tomaron a iniciativa a profesora de galego, Carme, e o profesor de historia, Ricardo. Buscamos alguén que puidese explicar ao alumnado de 2º bach. algúns dos temas candentes no mundo actual, e de aí xurde a iniciativa de contar co escritor e periodista Alfonso Armada, que nos visitará o día 9 deste mes.

Como colofón a todas as informacións suministradas, os profesores prepararon unha sesión conxunta con todos os grupos coordinada polo profesor Ricardo Álvarez onde, sobre todo, se falou de África, nunha charla concibida máis para suscitar interrogantes que para ofrecer certezas. Falou o profesor do gran descoñecemento que temos do continente africano, a pesar do seu tamaño; da diversidade étnica, relixiosa, cultural e xeográfica; e, desde logo, das súas riquezas.

Referíuse ó drama que supuxo o escravismo e o éxodo de gran parte da xuventude actual cara a Occidente en busca dun futuro mellor. O colonialismo como causa desta emigración masiva e como culpable do expolio das súas riquezas. Falouse da explotación dos homes e dos recursos por parte dos países europeos que se convertiron en "amos" de tan vasto territorio; da connivencia cos ditadores ou a imposición directa de gobernos títeres.

E tamén apareceu o tema da SIDA, pandemia que asola o continente, con todos o dramas que contribúen á súa expansión: escasez de retrovirais, supersticións, influencia da Igrexa católica que nega o uso do preservativo como medio eficaz para a prevención.

Dende logo que se suscitou a curiosidade. Esperamos a Alfonso Armada para seguir mergullándonos nos temas que preocupan no noso mundo actual.

Por suposto, tamén recomendaremos a lectura dalgunha das súas obras, que temos na biblioteca e que podedes consultar picando aquí.

Xurxo Souto na biblio

Onte tivemos na biblioteca un encontro con Xurxo Souto, narrador, músico, actor e compañeiro nisto da filoloxía clásica. O autor de Tres trebóns (ed. Galaxia) iniciou a nosa semana das letras cos segundos de bacharelato. Unha hora moi entretida arredor do noso idioma, da cultura en galego. Contounos historias nas que a lingua é a protagonista, dende "Antuerpe" a "Capetón", de Terranova á Bouzas, a lingua do mar, o galego panoceánico. Pero tamén soubemos de historias do interior, de música en galego (fantástica a historia de Josefa de Bastavales, Manu Chao e Pinto de Herbón). Para o fin de festa tamén lle botamos unhas pezas daquela maneira. Despois todo foi chuvia. Grazas amigo Xurxo por esta despedida tan alegre que tiveron os/as de segundo.

Miguel Anxo Murado na biblioteca

Hoxe, comezando a celebración da semana do libro, tivemos unha xuntanza con Miguel Anxo Murado. Os segundos de bacharelato para conversar acerca do libro Ruído. Relatos de guerra, e os do club de lectura co libro Fin de século en Palestina. Para a ocasión repartimos unhas breves guías de lectura sobre o autor. Murado non decepcionou aos lectores/as. Falounos das súas experiencias en Croacia e Palestina, da vida cotiá entre os conflitos, da normalidade dos ruídos da guerra e fíxoo nun tono realista e desmitificador, comunicando moi ben a mensaxe de que nas guerras só hai cousas malas (en contra do dito de que as guerras sacan o mellor e o peor do ser humano) Tamén tivemos un intre para as opinións e preguntas sobre a vida dos reporteiros e o conflito palestino. Asinou libros ao alumnado e algúns deles, cando marchou o autor, comunicáronnos a súa satisfacción por este encontro. Por este curso pechamos o ciclo que iniciamos coas actividades do Día da Paz centradas no conflito palestino. Agradecemos a Miguel Anxo a súa disposición, amabilidade e o gran comunicador que é. Grazas tamén á Editorial Galaxia por colaborar neste encontro que comezou a fraguarse xa no curso pasado.

Visita de Fernando Lalana.

Hoxe tivemos un encontro co escritor Fernando Lalana. Dende fai máis dun ano, cando puxeramos La tuneladora como libro do mes (incluído na lista White Ravens), tiñamos pensado preparar algo con el. A ocasión chegou da man do seu último libro El asunto Galindo, unha novela policiaca co mesmo protagonista que La tuneladora. O departamento de lingua castelá incluíu este libro entre as lecturas para terceiro de ESO, e dende o club de lectura tamén o aconsellamos. Había máis dun mes que se xenerara unha gran expectación ao redor da súa visita, pois os libros gustaron moito. Incluso chegou a haber intercambio de correos electrónicos co autor.

Non decepcionou: Falounos da súa historia como escritor profesional co mesmo humor e ironía que destila nós casos do detective Escartín (co seu curso sacado en CEAC). Manexou a un auditorio abarrotado sen permitir que se lle fose das mans, para despois contestar a unha chea de preguntas con xenerosidade e paciencia. Despediuse con gratitude e asinou exemplares dos seus libros e algúns alumnos regaláronlle ilustracións que fixeron de El asunto Galindo. Tamén quixo levar uns cuantos folletos que tiñamos preparados sobre as obras del que temos na biblio.

Ensinámoslle a biblioteca, da que quedou encantado, e emplazounos para facer unha sesión nela cun grupo máis reducido. Aínda tivemos tempo para facernos unha foto, tomar café e charlar un pouquiño de literatura xuvenil. Aquí non podo deixar de dicir que tratou de "maestro" ao noso Agustín Fernández Paz, un orgullo para os que tivemos o placer de ler e compartir con el algunha das súas obras.

Dende a biblioteca queremos agradecer a súa colaboración e comportamento ao alumnado de 3º de ESO e ás profesoras Marian, Rosa e Inés polo traballo realizado con este libro.

NOTA: Podedes parar o cubo das fotos para velas mellor, se picades co rato sobre elas.

Agustín Fernández Paz na biblioteca

Onte visitounos Agustín Fernández Paz , o recente Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil. Á sesión asistiron dous grupos de 1º de bacharelato, que prepararan na clase Corredores de Sombra, e máis os membros do club de lectura, que trataran na súa última reunión O único que queda é o amor. Agustín sorprendeunos poñéndonos para empezar música de The Clash, tan presente en Corredores de Sombra. Agustín falounos fundamentalmente da xénese das súas obras, de como a partir dalgún feito concreto nace unha idea que vai madurando pouco a pouco. Así, contounos como naceu Aire Negro a partir dun testamento que caíu nas súas mans, Corredores de Sombra a partir dun "conto mínimo" que despois se convertíu nun relato (Meditación ante o álbum de fotos familiar) que aparece en O único que queda é o amor. Quedámonos tamén coa fermosa historia da creación do personaxe de Skywalker. Agustín cedeulle a palabra ao alumnado, e foi aquí onde o club de lectura se mostrou participativo, plantexando diversas cuestións sobre a O único que queda é o amor . Sentimos que o alumnado de bacharelato non se mostrase igual de participativo (un pequeniño tóque de atención e autocrítica). Para a biblioteca e o club de lectura foi un Día Grande, un dos autores máis lidos e admirados por mozos, mozas e profes conversou con nós, falounos da constancia na lectura e no traballo, regalounos o texto do conto mínimo do que falamos antes e pediunos a guía de lecturas que tiñamos preparada para esta ocasión. Por suposto tamén tivo unha paciencia infinita para plasmar unhas fermosas sinaturas nos libros dos nosos alumnos.

A sombra descalza na biblio. Visita de An Alfaya.

O pasado Venres 25 de abril visitounos An Alfaya, autora de A sombra descalza. Foi unha visita inesquecible coa biblioteca abarrotada e co club de lectura en primeira liña (algúns dos seus compoñentes viñan traballando na obra e fixeran unha sesión para comentala). An sorprendeunos a todos coa nova de que fora alumna do noso insti e unha das creadoras da nosa revista "O besbello saltón". Mencionou á súa profesora de literatura no insti e entón démoslle nós a sorpresa: aínda traballa aquí. Tras un emotivo encontro, continuou falando: da necesidade da formación de lectores críticos, da importancia das opinións persoais e, como non, do libro. Contounos como naceu o libro a partir dunha anécdota real e lanzounos un reto: a partir desa mesma anécdota construir un relato distinto e despois facerllo chegar a ela. Moitos alumnos aceptaron. A ver que pasa.

O tempo pasou voando. Ó final asinou libros e tivo a amabilidade de posar para as fotos cos do club de lectura.