O mércores 8 de marzo e para conmemorar o DIA INTERNACIONAL DAS MULLERES, o alumnado de 4ºESOº asistiu a unha charla na biblioteca organizada polo ROTEIRO POR COIA. Na charla Margarita Yáñez e Aurita González, do colectivo feminista do barrio de Coia DORNA, compartiron co alumnado as súas vivencias en torno a o traballo feminino no sector das conservas. Un traballo sempre precario, mal pagado, sin opciones de ascenso nin formación profesional, considerado coma un complemento nas economías familiares.
Dentro das actividades do Día Internacional da Muller, a activista e avogada Beatriz Figueroa impartiu unha charla ao alumnado de 4º da ESO do noso centro na que relatou a súa batalla defendendo os dereitos laborais dos enfermos de cancro. A súa loita para conseguir protección socio-económica para os enfermos de cancro é un exemplo de muller comprometida e unha boa maneira de conmemorar o Día Internacional de Muller.
Para conmemorar o 8 de marzo, Día Internacional da Muller a biblioteca quixo facer unha pequena homenaxe ás mulleres esquecidas do Grupo do 27: pintoras, poetas, novelistas, ilustradoras, escultoras e pensadoras, de inmenso talento que non só gozaron no seu tempo de éxito nacional e internacional, senón que a través da súa arte e activismo desafiaron e cambiaron as normas sociais e culturais da España dos anos 20 e 30.
A semana pasada tivemos unha visita inesperada na nosa biblioteca. Unha ex alumna moi especial veu facernos unha visita a algúns profes e tivo que vir pola biblio. Trátase da nosa querida Marta Larralde, que a pesares de ser tan famosa non se esquece de nós e dixo que sintía unha especial emoción ó voltar polo insti. Andaba a rodar por Vigo para unha serie documental de Antón Reixa, onde unha persoa do mundo cultural fai un percorrido pola súa cidade. Nós tamén sentimos a emoción de ver que esta rapaza do barrio de Coia non esquece as súas raíces e ós seus mestres. Quedamos con ela para que máis adiande veña a falarnos de cine e teatro ó insti.
Aproveitando esta semana da Muller, nós tamén queremos rendirlle homenaxe a esta muller do barrio que se está ganando a pulso un óco no mundo do cine e a televisión, e aínda por riba é agradecida. Marta sempre loitou polo que lle gustaba, e só dous anos despois de saír do instituto xa protagonizou Lena de Gonzalo Tapia, pola que recibiu o premio á Mellor Actriz no festival de Tudela e o premio chano Piñeiro á Mellor Actriz. No 2002 traballou como auxiliar de dirección en Os luns ao sol, de Fernando León de Aranoa, e no 2003 en Descongélate, de Félix Sabroso e Dunia Ayaso.
Despois de participar en O Lapis do carpinteiro de Antón Reixa e Una preciosa puesta de sol, de Antonio del Amo, no ano 2004 acada un dos seus maiores éxitos, varios premios nacionais e internacionais (Toulousse, Tallin, Karlovy Vary, Festival Internacional de Ourense e Mestre Mateo do Audiovisual Galego) como Mellor Actriz polo seu papel de Olvido en León y Olvido de Xavier Bermúdez. A partir de ahí moitas pelis: Mar Adentro, de Amenábar; Interior (noche) de Miguel Ángel Cárcamo; La velocidad funda el olvido, de Marcelo Schapces; El penalti más largo del mundo, de Roberto Santiago; Viure de mentides (para TV) de Jorge Algora; Días azules, de Miguel Santesmaces, pola que estivo nominada ó Mestre Mateo como mellor actriz secundaria; Hotel Tívoli, de Antón Reixa; Contar de memoria, de Marcelo Schapces e Dos miradas, de Sergio Candel.
Tamén participou en varias curtametraxes e series de televisión, destacando a súa aparición en Un paso adelante e a súa interpretación de Luna nunha temporada de Hospital central.Esperamos volver a verte axiña, Marta.
¿Ata cando?
Balbina vive nunha aldea pequena moi perto de Compostela. Érguese moi cedo. Mentres Manuel e o neno durmen, ela alista os animais, prepara a pota da comida que deixará cocendo toda a mañá co lume baixiño e fai o almorzo.
Levanta ó neno e prepárao para ir á escola.
Érguese Manuel, almorza e prepara o tractor para marchar.
Botan a mañá traballando nas leiras.
Ó mediodía volven á casa. Balbina pon a comida na mesa e comen. Despois de comer, o neno marcha para a escola, Manuel vai botar unha siesta e Balbina, despois de recoller a cociña vai ó río: lava, pon a roupa ó clareo se non chove… Cando volve á casa Manuel xa se ergueu, prepáranse e van traballar a outras leiras.
Volven coa tardiña. O neno xa chegou e está xogando. Manuel aséase e vai á lareira de Alfredo, o veciño, a saber das novidades.
Balbina muxe as vacas e acomoda os outros animais. Fai de cear mentres axuda a José Manuel cos deberes. Cean todos xuntos. O neno déitase. Manuel pónse a ver a televisión e Balbina tamén, mentres repasa unhas pezas de roupa que recolleu hoxe do tendal.
Esta historia é real e tódolos personaxes tamén.
Para Balbina, e para tódalas balbinas que , mentres facían todo esto non podían abrir unha conta no banco sen o permiso do marido, nin quitar o pasaporte…. A tódalas mulleres que non pudieron votar a Constitución española porque non tiñan vinteún anos e viron como os seus compañeiros de dazaoito sí o facían.
¿por canto tempo, aínda balbinas?
Soñamos con que algún día nada disto sexa unha triste realidade. Con que homes e mulleres sexan exactamente iguais e gocen exactamente dos mesmos dereitos. Con que non haxa nin unha soa muller que sexa violada polo simple feito de selo. Con que non existan os burkas, nin os medos. Con que o traballo doméstico sexa realizado por dúas persoas e non por unha. Con que os salarios sexan exactamente os mesmos. Con que as oportunidades sexan as mesmas. Con que non haxa unha soa muller que teña medo a ser nai por non quedar sen traballo. Con que non existan diferenzas.
Cando teñamos unha sociedade, un planeta inequívocamente solidario, no futuro pensarán que nada disto é real.
Home e muller, ombreiro con ombreiro, sorriso con sorriso, loitando porque a atmósfera sexa máis respirábel.
Ata hai ben pouco as mulleres concretas e individuais cos seus desexos e preocupacións non aparecían nas plasmacións artísticas porque tiñan moi restrinxido o acceso como productoras de arte e non dominaban o ámbito que a sociedade patriarcal define e valida como arte verdadeira. Deste modo, as mulleres foron rexeitadas como creadoras e por tanto, a súa visión do mundo e de si mesmas case nunca foi exposta aos demais. As poucas mulleres que malia as enormes trabas acadaron importantes logros foron, en xeral, ignoradas pola Historia do Arte. Por outra banda, a arte e, na actualidade, tamén a publicidade, constrúen unha muller inventada e pouco cambiante. Prescíndese, en xeral, das mulleres de carne e oso xerando unha construcción universal que contenta as fantasías e os desexos que os homes desenvolven nunha sociedade onde a eles tamén se lles impoñen uns determinados valores tipificados como masculinos e bos. Certamente unha análise seria amosará outras produccións artísticas que non encaixarán neste esquema tan simplista. Porén, é innegable que non facer unha reflexión desde unha perspectiva de xénero é ocultar o papel que a arte ten como xustificadora de roles e constructora de conciencias.“A historia da arte
nega ás mulleres e afirma á muller”
Marián L.F.Cao (Profesora da Universidade Complutense de Madrid)
Moitas mulleres procedentes de outras culturas, por adopción ou emigración, deben loitar na súa xuventude por compatibilizar as súas tradicións co seu contorno e iso e o que fan en Quiero ser como Beckhamn. 
En cualquera caso , a consigna e vivir dignamente e iso é o que tratan de facer as mulleres de Mataharis.
Poucos saben que a soberbia triloxía formada por Lorca, Buñuel e Dalí, de sobra coñecida por todos, foi en realidade un cuarteto. Quen era esa cuarta figura, estrañamente silenciada pola historia? Por que foi relegado ao esquecemento o seu nome? Maruja Mallo foi, sen lugar a dúbidas, unha pintora xenial, á que unha suma de adversidades históricas e prexuízos sociais negaron de xeito insólito o recoñecemento que merece.
levouna a residir en distintas provincias españolas até a definitiva instalación da familia en Madrid en 1922. Ingresa na Academia de Belas Artes e empeza a relacionarse coa nova xuventude de poetas e artistas que irrompen na escena española. Coñece a Salvador Dalí e á poetisa Concha Méndez, que a introducen no círculo da Residencia de Estudantes, onde estreita lazos de amizade e camaradaría con Lorca, Buñuel e con Rafael Alberti, co que mantén unha relación amorosa importante e longo tempo silenciada tanto na súa biografía como na do poeta. Concha Méndez e Maruja pasearon por Madrid como mulleres modernas e emancipadas, manexando bicicletas, facendo deporte, asistindo aos cafés, a eventos literarios ou a verbenas populares. Nestes anos, Maruja crea a súa propia linguaxe artística, atenta aos ecos das distintas vangardas que empezan a chegar a España -futurismo, surrealismo, cine- e cos ollos abertos á arte popular. Mestura todo coa súa particular interpretación.
como Picasso e André Bretón visitan e acollen con entusiasmo a mostra. O seu regreso a Madrid, a finais de 1932, supón un novo xiro no seu estilo. As súas novas series "Arquitecturas minerais", inspiradas en pedra, e "Arquitecturas vexetais", poboadas por estrañas froitas, son teas que aínda que manteñen a sobriedade cromática someten agora as súas formas a esquemas xeométricos. Durante esta época combina o seu traballo artístico cunha intensa actividade de compromiso coa República.
