Marta Larralde no insti

A semana pasada tivemos unha visita inesperada na nosa biblioteca. Unha ex alumna moi especial veu facernos unha visita a algúns profes e tivo que vir pola biblio. Trátase da nosa querida Marta Larralde, que a pesares de ser tan famosa non se esquece de nós e dixo que sintía unha especial emoción ó voltar polo insti. Andaba a rodar por Vigo para unha serie documental de Antón Reixa, onde unha persoa do mundo cultural fai un percorrido pola súa cidade. Nós tamén sentimos a emoción de ver que esta rapaza do barrio de Coia non esquece as súas raíces e ós seus mestres. Quedamos con ela para que máis adiande veña a falarnos de cine e teatro ó insti.
Aproveitando esta semana da Muller, nós tamén queremos rendirlle homenaxe a esta muller do barrio que se está ganando a pulso un óco no mundo do cine e a televisión, e aínda por riba é agradecida. Marta sempre loitou polo que lle gustaba, e só dous anos despois de saír do instituto xa protagonizou Lena de Gonzalo Tapia, pola que recibiu o premio á Mellor Actriz no festival de Tudela e o premio chano Piñeiro á Mellor Actriz. No 2002 traballou como auxiliar de dirección en Os luns ao sol, de Fernando León de Aranoa, e no 2003 en Descongélate, de Félix Sabroso e Dunia Ayaso.

Como guionista firma as curtametraxes ¡Ah, eres tu! e Ni de tu Sombra, así como o documental Un mar de recuerdos. En teatro traballou ás ordes de Manuel Camba en El zoológico de cristal, ás de Malé González en Aquelarre e foi dirixida por Marta Álvarez en El color de Agosto.

Despois de participar en O Lapis do carpinteiro de Antón Reixa e Una preciosa puesta de sol, de Antonio del Amo, no ano 2004 acada un dos seus maiores éxitos, varios premios nacionais e internacionais (Toulousse, Tallin, Karlovy Vary, Festival Internacional de Ourense e Mestre Mateo do Audiovisual Galego) como Mellor Actriz polo seu papel de Olvido en León y Olvido de Xavier Bermúdez. A partir de ahí moitas pelis: Mar Adentro, de Amenábar; Interior (noche) de Miguel Ángel Cárcamo; La velocidad funda el olvido, de Marcelo Schapces; El penalti más largo del mundo, de Roberto Santiago; Viure de mentides (para TV) de Jorge Algora; Días azules, de Miguel Santesmaces, pola que estivo nominada ó Mestre Mateo como mellor actriz secundaria; Hotel Tívoli, de Antón Reixa; Contar de memoria, de Marcelo Schapces e Dos miradas, de Sergio Candel.
Tamén participou en varias curtametraxes e series de televisión, destacando a súa aparición en Un paso adelante e a súa interpretación de Luna nunha temporada de Hospital central.

Desexamos que a carreira desta nosa actriz siga vento en popa.

Esperamos volver a verte axiña, Marta.

10 Mulleres de Cine no Século XXI

O cabo dalgúns anos quen queira ter unha idea de como era a sociedade do 2008 e que papel tiña a muller nela terá que votar mán do cine.

Hoxe, anticípándonos aos acontecementos, propoñemos: dez miradas ao mundo fiminino a través de dez historias que nos mostran diferentes etapas das súas vidas.

Empezaremos por ver a aquelas que se incorporan o mundo, pero pola vía da adopción e vindo de lonxe en La pequeña Lola.

Votaremos unha ollada a aquelas nenas que difrutan unha infancia chea de comodidades e o mesmo tempo chea de histerismo, falamos de Pequeña Miss Sunshine.

Moitas mulleres procedentes de outras culturas, por adopción ou emigración, deben loitar na súa xuventude por compatibilizar as súas tradicións co seu contorno e iso e o que fan en Quiero ser como Beckhamn.

E seguindo co inevitable e marabillosa mestizaxe que nos invade, asistiremos a ruptura de tópicos que nos amosan en Las mujeres de verdad tienen curvas.

Pasada a xuventude: toca a vivir, e se non se dan as cousas como se soñaron e preciso poñerse á tarefa e tratar de cambialo todo e iso é o que fai Amelie.

Outras ven truncados os seus anhelos antes de poder cambialos, pero tratan de deixarnos un mundo mellor , como a protagonista de Mi vida sin mí.

En cualquera caso , a consigna e vivir dignamente e iso é o que tratan de facer as mulleres de Mataharis.

Claro que hai cousas que non cambian e os violentos
inimigos da convivencia e a igualdade fan das súas en
Te doy mis ojos.

Pero como dicía unha consigna: podedes arrincar as flores, pero non impediredes a chegada da primavera. Vemos isto no mundo que se inventa a granxeira de La suerte de Emma.

E acabamos cunha dura visión da idade madura en Diario de un escándalo. Que se ben non nos mostra un gran exemplo de vida si nos invita a una profunda e última reflexión.

Buscade estas películas nas bibliotecas, nas tendas ou mesmo nas carteleiras e gardádeas na memoria. Veredes como nuns poucos anos convírtense en documentos de vida deste 2008.


Traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da IGUALDADE.
Se te queres unir a esta iniciativa tes o código nesta ligazón.